Deficyt wiedzy pacjenta dotyczący zasad przyjmowania preparatów insulinowych

19 Kwiecień 2012

1. Rozmowa z pacjentem w kierunku ustalenia deficytów i zapotrzebowania na edukację:

– ustalenie poziomu wiedzy

– analiza wyników pacjenta i dobranie właściwej formy przekazu informacji (ulotki, strony www, rozmowa, film)

2. Omówienie z pacjentem zalet przyjmowania insuliny drogą wstrzyknięć podskórnych:

– możliwość regulacji dawki

– dokładniejsze podanie leku

– ekonomia i szybkość działania

3. Omówienie z pacjentem budowy pena z insuliną, możliwych miejsc jego przechowywania, formy w jakiej powinien być przechowywany

– wymiana igieł po każdej iniekcji

– podpisanie pena jeśli w rodzinie choruje kilka osób

– sposób odmierzania dawki

– sposób uwolnienia leku

– konieczność sprawdzenia przed podażą drożności igły (odpuszczenie 2 jednostek)

– przechowywanie aktualnie używanej insuliny w temp pokojowej od 4 do 6 tyg.

– zapas insuliny należy umieścić w lodówce, nie wolno jej zamrażać

– nie wystawiać insuliny na intensywne światło słoneczne

– podróżując należy przechowywać insulinę w przeznaczonych do tego opakowaniach

– nie należy stosować insulin które zamarzły, przegrzały się bądź upłynął termin ich ważności

4. Przekazanie pacjentowi wiedzy dotyczącej miejsc podaży insuliny i szybkości jej działania w poszczególnych obszarach:

– brzuch- najszybciej

– udo, pośladek, ramię- równomiernie i wolno

– szybkość wchłaniania insuliny zależy od głębokości wstrzyknięcia, ogrzania miejsca podania, pracy mięśni w pobliżu miejsca podania

5. Omówienie z pacjentem konieczność zmiany miejsca wkłucia:

– podział ramienia na rano i wieczór w odstępach 1 cm między wkłuciami w górę i w dół

– zmiana miejsca wkłucia np z ramienia na udo po 2 tyg

6. Przekazanie informacji o konieczności sprawdzenia poziomu glikemii przed podażą insuliny w celu uniknięcia hipoglikemii:

– wpisanie wartości do dzienniczka kontroli glikemii

– zgłoszenie pielęgniarce bądź lekarzowi wyników budzących niepokój

– omówienie z pacjentem objawów hipo i hiperglikemii

7. We właściwym czasie podanie pacjentowi insuliny i nakłanianie do samodzielniej podaży:

– kontrola stanu emocjolanego (strach przed igłą)

– pomoc w pierwszej iniekcji

8. Przekazanie informacji dotyczących prawidłowego wstrzyknięcia preparatu insulinowego:

-Myjemy ręce ciepłą wodą z dodatkiem mydła.

-Przed każdą iniekcją nakręcamy nową igłę, dezynfekując uprzednio końcówkę pena (igły do penów są jednorazowego użytku).

-Przed podaniem insuliny sprawdzamy drożność igły – ustawiamy 2 jednostki i trzymając pena do góry wypuszczamy insulinę, na końcu igły musi ukazać się kropla.

-Miejsca podaży insuliny nie dezynfekujemy i nie uciskamy po iniekcji.

-Aby uniknąć wypływu insuliny z miejsca wkłucia należy odczekać 15 sekund przed wyjęciem igły z ciała.

-Chcąc zapewnić równomierne wchłanianie, należy podać insulinę do tkanki podskórnej, a nie w mięsień lub  skórę właściwą.

-Zalecane miejsca: ramię, górna część pośladków, brzuch, udo.

-Zalecana długość igły u dzieci to 5 mm – iniekcję wykonujemy pod kątem prostym. Przy długości igły 6 mm iniekcję należy wykonać z zastosowaniem fałdu skórnego pod kątem 45 stopni.

-Insuliny o przedłużonym działaniu NPH (mętne) przed podażą mieszamy wykonując kilka delikatnych ruchów.

9. Kontrola wiedzy pacjenta:

– pytania kontrolne

– przypatrywanie się podczas podaży przez pacjenta insuliny

– zadawanie pytań i odpowiadanie na zadawane przez pacjenta

– okazywanie serdeczności, tworzenie atmosfery zaufania i życzliwości

– motywowanie pacjenta, chwalenie małych sukcesów


Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.